ပရလောက

ကျွန်တော်နှင့် သရဲကိုမြင်အောင် စမ်းသပ်ခြင်း

“ခွေးတွေ ကြောင်တွေက သရဲ၊ ဝိဉာဉ်တွေကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား အဖိုး..” “အေး ..ဟုတ်တယ်ကွဲ…၊ ဒါကြောင့် ညဘက် ခွေးအူသံကြားရင် သားတို့ကို အဖိုး အပြင်မထွက်ခိုင်းတော့တာပေါ့…”

အရက်လာဝယ်သောက်တဲ့ ဝိညာဉ်

ပဲခူးတိုင်း၊ တောင်ငူမြို့နယ် စစ်တောင်းမြစ် အရှေ့ဘက်ကမ်းက ရွာလေးဟာ ကျွန်မတို့ ဇာတိ ချက် ကြွမွေးရပ်မြေပေါ့။ ကျွန်မဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဝင်တစ်ယောက်ပေမို့ ဘယ်သူတရားပြပြ သရဲ၊ တစ္ဆေကို

တရားနာချင်သောဝိညာဉ်မလေး

“ဝုန်း … ဒုန်း … ဒလုံး” ကျွန်တော်သည် ခေါင်းရင်းအိမ်ရှိ အသုဘ ဖဲဝိုင်းမှ နေအိမ်သို့ပြန်လာသောအခါ အိမ်အပေါ်ထပ် မှ ဆူဆူညံညံအသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံ

အမဲသားတောင်းတယ် – လင်းမြတ် (မင်းတပ်) –

<<< မနောမယဂမ္ဘီရဂျာနယ်သို့ ရေးသားပေးပို့သည့် ကိုယ်တွေ့ဖြစ်ရပ်မှန် >>>   ၁၉၉၀ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ၏ ရက်တစ်ရက် ညနေ ၅း၃၀ ချိန်ခန့်တွင် ကျွန်တော်သည် လှည်းကူး

စုန်း

ကျွန်တော် ငယ်စဉ်အခါက ရွာမှာ လူတစ်ဦး နေမကောင်းဖြစ်ရင် နတ်ကတော်တွေ ပြောတဲ့ အတိုင်း သရဲကျွေးရတယ်။ အမေ့ကိုမေးကြည့်တော့ မယုံ မလုပ်ရဘူးသား။ ရွာတိုင်းမှာ စုန်းဆိုတာ ရှိတယ်။

Copy ကူးယူခွင့်အား ပိတ်ထားပါသည်။ ကျေးဇူးတင်ပါသည်။