အာ႐ံုငါးပါး မလုိက္စားႏွင့္

အလွအပကို ငါသည္ ျမတ္ႏိုးသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ အလွအပသည္ ငါ၏ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ေတာ့ သည္ဟု စာေရးဆရာႀကီးတစ္ေယာက္က ေရးသား ခဲ့ဖူးသည္။ “အလွဟူသည္ လူ၌ရႊင္ပ် ထာဝရ တည္း”ဟု John Keat ဟုေခၚေသာ စာေရးဆရာ တစ္ဦးက ေရးသားခဲ့ဖူးေလသည္။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့    A Thing of beauty is joy forever ဟု ဆိုရ ေပမည္။ ဤသည္တို႔မွာ အလွအပႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းၿပီး အႏုပညာဆန္ဆန္၊ ေတြးေခၚျခင္း႐ႈျမင္ျခင္း ျဖစ္ေပ သည္။ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ေကာင္းေလစြ။

သို႔ရာတြင္ လူသားမ်ားမွာ ပုထုဇဥ္မ်ားျဖစ္ၾက သည္။ အလွအပကို မက္ေမာၾကသလို ကာမဂုဏ္ အာ႐ံုႏွင့္လည္း မကင္းႏိုင္ၾကေပ။ ကာမဘံုသား၊ ဆံုလည္ႏြားဟူေသာ စကားတစ္ရပ္ပင္ရွိေလသည္။ အလွ၏ ေက်းကြ်န္၊ အလွတရား၏ သားေကာင္ျဖစ္ ၾကရာမွ အမွားေပါင္းမ်ားစြာကို က်ဴးလြန္ၾကသည္။ လူမႈေရး ျပႆနာမ်ားစြာကို ျဖစ္ပြားေစေတာ့သည္။

ကမၻာ့သမိုင္း၌လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာ့သမိုင္း ၌လည္းေကာင္း၊ အလွအပ၏ေနာက္သို႔ တေကာက္ ေကာက္ လိုက္ပါမိမႈေၾကာင့္ အလွအပ၏ ေကြ်းကြ်န္၊ အလွအပ၏ သားေကာင္ျဖစ္မႈေၾကာင့္ ဘဝတြင္ က်ဆံုးခဲ့ရေသာ မင္းဧကရာဇ္မ်ား  ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ မ်ားမွာ မေရမတြက္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ႏွေျမာဖြယ္ေကာင္း ေလစြ။

အာ႐ံုငါးပါးဟူသည္မွာ ႐ူပါ႐ံု၊ သဒၵါ႐ံု၊ ဂႏၶာ ႐ံု၊ ရသာ႐ံု၊ ေဖာ႒ဗၺာ႐ံု တို႔ကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ အာ႐ံုငါးပါးအား ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းကို စကၡဳေျႏၵ၊ ေသာတိေျႏၵ၊ ဃာနိေျႏၵ၊ ဇီဝွိေျႏၵ၊ ကာယိ ေျႏၵ ဟုေခၚေပသည္။ အိေျႏၵတို႔အား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရွာက္ျခင္းကို ဣၿႏၵိယသံဝရဟု ျပန္ဆိုေပသည္။ ထိုဣၿႏၵိယသံဝရကို တပဟုေခၚဆို၍ ဣၿႏၵိယသံဝရ ကို ေစာင့္ထိန္းျခင္းသည္ တေပါမဂၤလာႏွင့္ ျပည့္စံု ျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

႐ူပါ႐ံုေနာက္သို႔ အလိုမလိုက္သင့္႐ံုမက၊ သဒၶါ႐ံု ေနာက္ဆိုလည္း မလိုက္သင့္ၾကေပ။ အသံ ၏ ဆြဲငင္ျခင္းကို တစိမ့္စိမ့္ခံစားၿပီး၊ အအိပ္ပ်က္၊  အစားပ်က္၊ အလုပ္ပ်က္ မျဖစ္သင့္ၾကေပ။ အသံ၏ ဆြဲငင္ျခင္း(သဒၵါ႐ံု) ေနာက္သို႔ လိုက္မိၾကသျဖင့္ ေကတီဗြီမ်ား၌ လူစည္ကားလ်က္ရွိၾကသည္။ မိမိ၏ ဇနီး၊ သားသမီးမ်ား၏ အိမ္စားရိတ္၊ ေက်ာင္းစရိတ္ မ်ားအတြက္ ႏွေျမာတြန္႔တိုေနသူမ်ားသည္ ေကတီဗြီ ၌ သူေ႒းႀကီးသဖြယ္ သံုးစြဲေနၾကသည္။ ငါးေထာင္ တန္၊ တစ္ေသာင္းတန္ ပန္းကံုးမ်ားကို စြပ္၍ မဆံုး ျဖစ္ေနၾကသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ လူ႐ိုက္မႈ၊ ဓားထိုး မႈ၊ လူသတ္မႈတို႔အထိ ျဖစ္ပြားလာၾကသည္။ မိသား စု အဆင္မေျပျဖစ္၊ အိမ္ေထာင္ေရး ဘဝပ်က္ၿပီး၊ ဘဝမွာဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ အဆံုး သတ္သြားၾကသူမ်ား မနည္းေတာ့ေပ။

ထို႔နည္းတူပင္ ဂႏၶာ႐ံု(အနံ႔အာ႐ံု)တို႔လည္း အလိုမလိုက္သင့္ေပ။ အနံ႔အာ႐ံုတို႔သည္လည္း ကာမဂုဏ္စိတ္ဓာတ္ကို ျဖစ္ေစေသာ အရာပင္ျဖစ္ သည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ အေမႊးနံ႔မ်ားသည္ ကာမဂုဏ္ စိတ္ဓာတ္ကို ႏိႈးဆြေပးတတ္ၾကသည္။ အနံ႔အာ႐ံု၌ ၿခိဳးၿခံစြာ က်င့္ႀကံေနထိုင္ျခင္းမရွိပါက ကာမဂုဏ္ အာ႐ံု၏ သားေကာင္ျဖစ္႐ံုမွ်မက အခန္႔မသင့္ေသာ ေရာဂါမ်ိဳးပင္ ျဖစ္တတ္ေပသည္။ ဥပမာ ရင္က်ပ္ ပန္းနာေရာဂါ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါစသည္တို႔ပင္ ျဖစ္ သည္။

အထူးသတိထားရမည့္အာ႐ံုမွာ ရသာ႐ံုျဖစ္ ေပသည္။ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမ၊ အသက္အရြယ္ငယ္ သူ၊ ႀကီးသူမေရြး အရသာ၌ တပ္မက္တတ္ၾကသည္။ အစားအေသာက္ကို မဆင္ျခင္ၾကေပ။ ေထာပတ္၊ ဒိန္ခဲဆိုလည္း မေရွာင္၊ ဝက္သားေပါင္း၊ ဘဲကင္၊ ၾကက္ကင္၊ ဝက္ကင္ဆိုလွ်င္လည္း အားပါးတရ စား ၾကသည္သာျဖစ္သည္။ ဆီျပန္ဟင္းဆိုလွ်င္လည္း ဆီမ်ား အိ္ေန၊ ရႊဲေန၊ နစ္ေနမွေက်နပ္ၾကသည္။ အခ်ိဳရည္ဆိုလွ်င္လည္း ေဖ်ာ္ရည္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သံဘူး အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေသာက္လိုက္ရမွ ေက်နပ္သည္။ အိုက္စ္ကရင္၊ ဖာလူဒါတို႔ကို အလွဴ၊ မဂၤလာ အခမ္း အနားမ်ား၌ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့လွ်င္ လက္လြတ္မခံၾကေပ။ ဤအာ႐ံုကို အလိုလိုက္မႈေၾကာင့္ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ၊ ေသြးတိုးေရာဂါ၊ ႏွလံုးေရာဂါတို႔ ျဖစ္ပြားသူမ်ားလာၾက သည္။ အာထရာေဆာင္း ႐ိုက္လိုက္ပါက အသည္း အဆီဖံုးေနသူ၊ ေသြးထဲတြင္အဆီမ်ားေနသူတို႔ကို အေတြ႕မ်ားလာၾကသည္။ လွ်ာကို အလိုလိုက္မႈ ေၾကာင့္ အသက္ငယ္ငယ္ျဖင့္ ေသဆံုးၾကသူမ်ား၊ အသက္ႀကီး၍ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္ ေနၾကရမည့္ အခ်ိန္တြင္ လွ်ာကို အလိုလိုက္၍ ေသဆံုးၾကသူမ်ားမွာ ရာခိုင္ႏႈန္းအားျဖင့္ မ်ားျပား လွသည္။

ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုး အာ႐ံုတစ္ခုမွာ    ေဖာ႒ဗၺာ႐ံုဟုေခၚေသာ အေတြ႕အာ႐ံုပင္ျဖစ္သည္။ ပုထုဇဥ္လူသားတို႔အား ဒုကၡအေပးဆံုးအာ႐ံုပင္ျဖစ္ သည္။ ဤေဖာ႒ဗၺာ႐ံု အေတြ႕အာ႐ံုကို မလြန္ဆန္ ႏိုင္ၾကသျဖင့္ ထီးနန္းစြန္႔လႊတ္ခဲ့ၾကေသာ ဧကရာဇ္ ဘုရင္မ်ား ရာထူးကိုစြန္႔လႊတ္ၾကေသာ ႏိုင္ငံ့ေခါင္း ေဆာင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကား ကမၻာ့သမိုင္း ၌ မ်ားျပားလွသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ လွပေခ်ာေမာလွ ေသာ မိန္းကေလးမ်ား၊ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီး မ်ားလည္း အေတြ႕အာ႐ံု(ေဗာ႒ဗၺာ႐ံု)ကို မလြန္ဆန္ ႏိုင္ၾကသျဖင့္ ဘဝတြင္ ေရတိမ္နစ္ေနၾကရေပသည္။

အေတြ႕အာ႐ံုကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ၾကသျဖင့္ အိမ္ ေထာင္ေရး ဘဝပ်က္ၾကရသည္။ ေယာက်ာ္းမ်ားကို ထိန္း၍မရသျဖင့္ မိန္းမမ်ားကပါ ပါးကိုက္လွ်င္ နား ကိုက္ျပမည္ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ ရြဲ႕ေစာင္းျပတတ္ ၾကသည္။ သူစိမ္းေယာက်ာ္းမ်ားႏွင့္ အတူတြဲ၍ စားေသာက္တတ္ၾကသည္။ အစားစားရာမွ အေသာက္ပါပါလာတတ္ၾကသည္။ ပထမတြင္ဝိုင္ ထို႔ေနာက္ ဘီယာ၊ ေနာက္ဝီစကီစသည္ စသည္တို႔ ျဖစ္လာၾကသည္။ ထို႔ျပင္ အိမ္ေထာင္ေရး ပဋိပကၡ မ်ားျဖစ္ၾကကာ ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ ခြဲခြာၾကရေတာ့သည္။ မ်က္ႏွာငယ္ၾကသူမ်ားမွာ သနားစရာေကာင္းလွသည့္ အျပစ္မဲ့ေသာ သားသမီးမ်ားပင္။ ဤေနရာတြင္ “မေကာင္းမႈေတြ ဟူသမွ်ကို မေတြ႕ခင္က ေရွာင္ ၾကဥ္ေလ၊ ေတြ႕ႀကံဳလာလွ်င္ မလြန္က်ဴးႏွင့္ အထူးသ ျဖင့္ ေစာင့္စည္းေန”ဟူေသာ မဂၤလာတရားေတာ္လာ ဆံုးမစကားကို အထူးသျဖင့္ မွတ္သားလိုက္နာသင့္ ၾကေပသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အာ႐ံုငါးပါးကို မလိုက္စားသင့္ ၾကေပ။ ဣေျႏၵငါးပါးျဖင့္ ထိန္းသိမ္းသင့္ၾကေပသည္။  ဟိရီႏွင့္ ဩတၲပၸ(အရွက္ႏွင့္ အေၾကာက္တရား)တို႔ျဖင့္ မိမိတို႔ ကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းသင့္ၾကေပသည္။ အာ႐ံု ငါးပါးကို မလိုက္စားဘဲ ၿခိဳးၿခံေခြ်တာေသာ အက်င့္ ကို က်င့္ျခင္းသည္ တပမဂၤလာကို လိုက္နာက်င့္သံုး ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္ကာယဟူေသာ ဣေျႏၵငါးပါးကို ထိန္းသိမ္းျခင္း (ဣၿႏၵိယသံဝရ)ကို ေစာင့္ထိန္းျခင္းျဖင့္ မဂၤလာတရား ေတာ္ႏွင့္အညီ က်င့္ႀကံေနထိုင္ၾကရန္ တိုက္တြန္း ေရးစားလိုက္ရေပသည္။

 

ေမာင္ဥာဏ္စိန္